چو مرغ حلق بریده به خاک بر می گشت

خیال روی توام دوش در نظر می گشت

وجود خسته ام از عشق بی خبر می گشت

همای شخص من از آشیان شادی دور

دل ضعیفم از آن کرد آه خون آلود

که در میانه خونابه جگر می گشت

چنان غریو برآورده بودم از غم عشق