که در میانه خونابه جگر می گشت

همای شخص من از آشیان شادی دور

چو مرغ حلق بریده به خاک بر می گشت

دل ضعیفم از آن کرد آه خون آلود

چنان غریو برآورده بودم از غم عشق

که بر موافقتم زهره نوحه گر می گشت

ز آب دیده من فرش خاک تر می شد