چنان غریو برآورده بودم از غم عشق

چو مرغ حلق بریده به خاک بر می گشت

دل ضعیفم از آن کرد آه خون آلود

که در میانه خونابه جگر می گشت

که بر موافقتم زهره نوحه گر می گشت

ز آب دیده من فرش خاک تر می شد

ز بانگ ناله من گوش چرخ کر می گشت