گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد

هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد

با شکایت ها که دارم از زمستان فراق

هر که را دردی چو سعدی می گدازد گو منال

چون دلارامش طبیبی می کند داروست درد