که بر آن زلف و بناگوش و جبین می گذرد

حور عین می گذرد در نظر سوختگان

یا مه چارده یا لعبت چین می گذرد

کام از او کس نگرفتست مگر باد بهار

مردم زیر زمین رفتن او پندارند

کآفتابست که بر اوج برین می گذرد

پای گو بر سر عاشق نه و بر دیده دوست