گویی آن صبح کجا رفت که شب های دگر

می بدیدم نه خیالم ز برابر می شد

گاه چون عود بر آتش دل تنگم می سوخت

گاه چون مجمره ام دود به سر بر می شد

نفسی می زد و آفاق منور می شد

سعدیا عقد ثریا مگر امشب بگسیخت

ور نه هر شب به گریبان افق بر می شد