مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت

که مرا بی می و معشوق به سر می نرود

صبرم از دوست مفرمای و تعنت بگذار

کاین بلاییست که از طبع بشر می نرود

گر به سنگش بزنی جای دگر می نرود

عجب از دیده گریان منت می آید

عجب آنست کز او خون جگر می نرود