پدر که چون تو جگرگوشه از خدا می خواست

که مرده را به نسیمت روان بیاساید

مپرس کشته شمشیر عشق را چونی

چنان که هر که ببیند بر او ببخشاید

خبر نداشت که دیگر چه فتنه می زاید

توانگرا در رحمت به روی درویشان

مبند و گر تو ببندی خدای بگشاید