که عشق بار گران بود و من ظلوم جهول

ملامتت نکنم گر چه بی وفا یاری

هزار جان عزیزت فدای طبع ملول

مرا گناه خودست ار ملامت تو برم

گر آن چه بر سر من می رود ز دست فراق

علی التمام فروخوانم الحدیث یطول

ز دست گریه کتابت نمی توانم کرد