ز دست گریه کتابت نمی توانم کرد

که عشق بار گران بود و من ظلوم جهول

گر آن چه بر سر من می رود ز دست فراق

علی التمام فروخوانم الحدیث یطول

که می نویسم و در حال می شود مغسول

من از کجا و نصیحت کنان بیهده گوی

حکیم را نرسد کدخدایی بهلول