وز پیش تو ره به در نمی دانم

آن کس که مرا به باغ می خواند

بی روی تو می برد به زندانم

وین طرفه که ره نمی برم پیشت

یک روز به بندگی قبولم کن

روز دگرم ببین که سلطانم

ای گلبن بوستان روحانی