بی روی تو می برد به زندانم

گویند بدار دستش از دامن

تا دست بدارد از گریبانم

آن کس که مرا به باغ می خواند

وین طرفه که ره نمی برم پیشت

وز پیش تو ره به در نمی دانم

یک روز به بندگی قبولم کن