تا دست بدارد از گریبانم

ای راحت اندرون مجروحم

جمعیت خاطر پریشانم

گویند بدار دستش از دامن

آن کس که مرا به باغ می خواند

بی روی تو می برد به زندانم

وین طرفه که ره نمی برم پیشت