آن کس که مرا به باغ می خواند

جمعیت خاطر پریشانم

گویند بدار دستش از دامن

تا دست بدارد از گریبانم

بی روی تو می برد به زندانم

وین طرفه که ره نمی برم پیشت

وز پیش تو ره به در نمی دانم