وین طرفه که ره نمی برم پیشت

تا دست بدارد از گریبانم

آن کس که مرا به باغ می خواند

بی روی تو می برد به زندانم

وز پیش تو ره به در نمی دانم

یک روز به بندگی قبولم کن

روز دگرم ببین که سلطانم