آن موی مشک بوی که در پای هشته ای

زیب و فریب آدمیان را نهایتست

حوری مگر نه از گل آدم سرشته ای

از عنبر و بنفشه تو بر سر آمدست

من در بیان وصف تو حیران بمانده ام

حدیست حسن را و تو از حد گذشته ای

سر می نهند پیش خطت عارفان پارس