زیب و فریب آدمیان را نهایتست

در هیچ بقعه نیست که تخمی نکشته ای

ما دفتر از حکایت عشقت نبسته ایم

تو سنگ دل حکایت ما درنوشته ای

حوری مگر نه از گل آدم سرشته ای

از عنبر و بنفشه تو بر سر آمدست

آن موی مشک بوی که در پای هشته ای