از عنبر و بنفشه تو بر سر آمدست

تو سنگ دل حکایت ما درنوشته ای

زیب و فریب آدمیان را نهایتست

حوری مگر نه از گل آدم سرشته ای

آن موی مشک بوی که در پای هشته ای

من در بیان وصف تو حیران بمانده ام

حدیست حسن را و تو از حد گذشته ای