حوری مگر نه از گل آدم سرشته ای

ما دفتر از حکایت عشقت نبسته ایم

تو سنگ دل حکایت ما درنوشته ای

زیب و فریب آدمیان را نهایتست

از عنبر و بنفشه تو بر سر آمدست

آن موی مشک بوی که در پای هشته ای

من در بیان وصف تو حیران بمانده ام