نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال

که من آن قدر ندارم که تو دست آلایی

بی رخت چشم ندارم که جهانی بینم

به دو چشمت که ز چشمم مرو ای بینایی

همه اسباب مهیاست تو در می بایی

بر من از دست تو چندان که جفا می آید

خوشتر و خوبتر اندر نظرم می آیی