همه اسباب مهیاست تو در می بایی

بی رخت چشم ندارم که جهانی بینم

به دو چشمت که ز چشمم مرو ای بینایی

نه مرا حسرت جاه است و نه اندیشه مال

بر من از دست تو چندان که جفا می آید

خوشتر و خوبتر اندر نظرم می آیی

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست