با صورت بدیع تو کردن برابری

شمشیر اختیار تو را سر نهاده ام

دانم که گر تنم بکشی جان بپروری

جز صورتت در آینه کس را نمی رسد

ای مدعی گر آن چه مرا شد تو را شود

بر حال من ببخشی و حالت بیاوری

صید اوفتاد و پای مسافر به گل بماند