اگر دعات ارادت بود و گر دشنام

حلال کردمت الا به تیغ بیزاری

تو در دل من از آن خوشتری و شیرینتر

که من ترش بنشینم ز تلخ گفتاری

بگوی از آن لب شیرین که شهد می باری

اگر به صید روی وحشی از تو نگریزد

که در کمند تو راحت بود گرفتاری