مگر که نام خدا گرد خویشتن بدمی

چنین که می گذری کافر و مسلمان را

نگه به توست که هم قبله ای و هم صنمی

چنین جمال نشاید که هر نظر بیند

نگویمت که گلی بر فراز سرو روان

که آفتاب جهان تاب بر سر علمی

تو مشک بوی سیه چشم را که دریابد