بگفتا چون به دست آری نشانش

بیا دامی بنه گر دانه داری

جوابش داد گفتا دام دارم

ولی سیمرغ می باید شکارم

که از ما بی نشان است آشیانش

چو آن سرو روان شد کاروانی

چو شاخ سرو می کن دیده بانی