که از ما بی نشان است آشیانش

جوابش داد گفتا دام دارم

ولی سیمرغ می باید شکارم

بگفتا چون به دست آری نشانش

چو آن سرو روان شد کاروانی

چو شاخ سرو می کن دیده بانی

مده جام می و پای گل از دست