مده جام می و پای گل از دست

که از ما بی نشان است آشیانش

چو آن سرو روان شد کاروانی

چو شاخ سرو می کن دیده بانی

ولی غافل مباش از دهر سرمست

لب سر چشمه ای و طرف جویی

نم اشکی و با خود گفت و گویی