چو شاخ سرو می کن دیده بانی

بگفتا چون به دست آری نشانش

که از ما بی نشان است آشیانش

چو آن سرو روان شد کاروانی

مده جام می و پای گل از دست

ولی غافل مباش از دهر سرمست

لب سر چشمه ای و طرف جویی