چو آن سرو روان شد کاروانی

ولی سیمرغ می باید شکارم

بگفتا چون به دست آری نشانش

که از ما بی نشان است آشیانش

چو شاخ سرو می کن دیده بانی

مده جام می و پای گل از دست

ولی غافل مباش از دهر سرمست