که سرگشته هر گوشه ای می دوید

که شبلی ز حانوت گندم فروش

به ده برد انبان گندم به دوش

نگه کرد و موری در آن غله دید

ز رحمت بر او شب نیارست خفت

به ماوای خود بازش آورد و گفت

مروت نباشد که این مور ریش