مروت نباشد که این مور ریش

که سرگشته هر گوشه ای می دوید

ز رحمت بر او شب نیارست خفت

به ماوای خود بازش آورد و گفت

پراگنده گردانم از جای خویش

درون پراگندگان جمع دار

که جمعیتت باشد از روزگار