چرا با رفیقان نیایی به جمع

به گردون شد از عاشقان های و هوی

پری پیکری بود محبوب من

بدو گفتم ای لعبت خوب من

که روشن کنی مجلس ما چو شمع؟

شنیدم سهی قامت سیم تن

که می رفت و می گفت با خویشتن