شنیدم سهی قامت سیم تن

بدو گفتم ای لعبت خوب من

چرا با رفیقان نیایی به جمع

که روشن کنی مجلس ما چو شمع؟

که می رفت و می گفت با خویشتن

محاسن چو مردان نداری به دست

نه مردی بود پیش مردان نشست