محاسن چو مردان نداری به دست

که روشن کنی مجلس ما چو شمع؟

شنیدم سهی قامت سیم تن

که می رفت و می گفت با خویشتن

نه مردی بود پیش مردان نشست

سیه نامه تر زان مخنث مخواه

که پیش از خطش روی گردد سیاه