نه مردی بود پیش مردان نشست

شنیدم سهی قامت سیم تن

که می رفت و می گفت با خویشتن

محاسن چو مردان نداری به دست

سیه نامه تر زان مخنث مخواه

که پیش از خطش روی گردد سیاه

ازان بی حمیت بباید گریخت