که روشن کنی مجلس ما چو شمع؟

پری پیکری بود محبوب من

بدو گفتم ای لعبت خوب من

چرا با رفیقان نیایی به جمع

شنیدم سهی قامت سیم تن

که می رفت و می گفت با خویشتن

محاسن چو مردان نداری به دست