سیه نامه تر زان مخنث مخواه

که می رفت و می گفت با خویشتن

محاسن چو مردان نداری به دست

نه مردی بود پیش مردان نشست

که پیش از خطش روی گردد سیاه

ازان بی حمیت بباید گریخت

که نامردیش آب مردان بریخت