خدای تا گل آدم سرشت و خلق نگاشت

منت چه وصف بگویم تو خود در آینه بین

مه از فروغ تو بر آسمان نمی تابد

چه جای ماه که خورشید لایکاد یبین

سلاله ای چو تو دیگر نیافرید از طین

نه در قبیله آدم که در بهشت خدای

بدین کمال نباشد جمال حورالعین