که خانگیش برآورده ام نه بازاری

مرا که شکر و ثنای تو گفته ام همه عمر

مگر خدای نگیرد به راست گفتاری

تو روی دختر دلبند طبع من بگشای

چو همسریش نبینم به ناقصی ندهم

خلیفه زاده تحمل چرا کند خواری؟

به هر درم سر همت فرو نمی آید