ممکن نشود بر آتش آرام

من در قدم تو خاک بادم

باشد که تو بر سرم نهی گام

دور از تو شکیب چند باشد؟

در دام غمت چو مرغ وحشی

می پیچم و سخت می شود دام

من بی تو نه راضیم ولیکن