دانی به چه ماند آب چشمم؟

آرام دل از یکی فزون نیست

گر بکشد و گر معاف دارد

در قبضه او چو من زبون نیست

سیماب، که یکدمش سکون نیست

در دهر وفا نبود هرگز

یا بود و به بخت ما کنون نیست