تا خر لنگی فتاده است ز سستی

از بدشان چهر جان پاک بگردان

پای بسی را شکسته اند به نیرنگ

دست بسی را ببسته اند به دستان

توسن خود را دوانده اند بمیدان

جز بدو نیک تو، چرخ می ننویسد

نیک و بد خویش را تو باش نگهبان