برو از تیه بلا گمشده ای دریاب

سحر با آنکه بود چون پسر عمران

چو شدی نیک، چه پروات ز بد روزی

چو شدی نوح، چه اندیشه ات از طوفان

بزن آبی و ز جانی شرری بنشان

به یکی لقمه، دل گرسنه ای بنواز

به یکی جامه، تن برهنه ای پوشان