تو رسیدن نتوانی بسبکباران

تو درین قصر، چو آراسته ایوانی

تو ز خود رفته و وادی شده پر آفت

تو بخواب اندر و کشتی شده طوفانی

که برفتار نه ماننده ایشانی

فکر فردا نتوانی که کنی دیگر

مگر امروز که در کشور امکانی