به میخانه تن، ز دردی کشانی

ز روز نخستین همین بود گیتی

تو نیز از نخست آنچه بودی همانی

به سرچشمه جان، شکسته سبوئی

بدوک وجود آنچنان کار میکن

که سر رشته عقل را نگسلانی

دفینه است عقل و تو دُرنامنه عاقل