مگر بطرف چمن، آب و آبیاری نیست

نهال تازه رسی گفت با درختی خشک

که از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست

چرا بدین صفت از آفتاب سوخته ای

شکوفه های من از روشنی چو خورشیدند

ببرگ و شاخه من، ذره غباری نیست

چرا ندوخت قبای تو، درزی نوروز