ببرگ و شاخه من، ذره غباری نیست

چرا بدین صفت از آفتاب سوخته ای

مگر بطرف چمن، آب و آبیاری نیست

شکوفه های من از روشنی چو خورشیدند

چرا ندوخت قبای تو، درزی نوروز

چرا بگوش تو، از ژاله گوشواری نیست

شدی خمیده و بی برگ و بار و دم نزدی