چرا بگوش تو، از ژاله گوشواری نیست

شکوفه های من از روشنی چو خورشیدند

ببرگ و شاخه من، ذره غباری نیست

چرا ندوخت قبای تو، درزی نوروز

شدی خمیده و بی برگ و بار و دم نزدی

بزیر بار جفا، چون تو بردباری نیست

مرا صنوبر و شمشاد و گل شدند ندیم