شکوفه های من از روشنی چو خورشیدند

که از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست

چرا بدین صفت از آفتاب سوخته ای

مگر بطرف چمن، آب و آبیاری نیست

ببرگ و شاخه من، ذره غباری نیست

چرا ندوخت قبای تو، درزی نوروز

چرا بگوش تو، از ژاله گوشواری نیست