چرا ندوخت قبای تو، درزی نوروز

مگر بطرف چمن، آب و آبیاری نیست

شکوفه های من از روشنی چو خورشیدند

ببرگ و شاخه من، ذره غباری نیست

چرا بگوش تو، از ژاله گوشواری نیست

شدی خمیده و بی برگ و بار و دم نزدی

بزیر بار جفا، چون تو بردباری نیست